Op mijn 18e ging ik naar Australië, en ik was blij dat ik m’n hoofd bij me had, maar ik heb daar steeds in alles mijn hart en buik gevolgd. Mijn hoofd voerde uit wat goed voelde op dat moment. Wat een bevrijding!
Het willen reizen en ontdekken, nieuwe mensen ontmoeten, ‘weten’ bij wie ik uit de buurt moest blijven. Op elk moment voor vrijheid en een ander hostel kunnen kiezen: dat waren allemaal hartverlangens en buikbeslissingen.
Er was niemand die iets van me vond. Zó fijn!
En ik was er keigoed in, in dat volgen van mijn intuïtie! Ik was er elke keer meer dan zeker van dat ik van mijn gevoel op aan kon.
Totdat ik de Israëlische liefde van mijn -inmiddels meer dan halve- leven tegen het lijf liep.
Ik had in die tijd namelijk een (prille) relatie in Nederland. Dus ik kon niet verliefd worden op iemand anders (zei mijn hoofd). Mijn ouders vonden die relatie zo fijn en het was echt de perfecte jongen voor mij (zei mijn hoofd).
Dat mijn hart en buik hier heeeeeel anders over dachten, maar ik in die specifieke situatie mijn hoofd zo zwaar liet meewegen, dat kwam omdat ik het zó belangrijk vond wat anderen van mij en mijn keuzes vonden. Ik luisterde in deze specifieke situatie niet naar mij zelf, ik hoorde alleen alle stemmetjes vanuit Nederland.
Dus we rommelden wat, ruzieden wat, riepen allebei vooral heel hard dat het ‘niks’ was wat we hadden en na drie maanden vertrok ik naar de andere kant van Australië om mijn Nederlandse vriendje weer te zien.
En ooooooo wat was ik in de war toen ik vertrok. Het klopt niet, het klopt niet, het klopt niet. Dat was alles wat ik hoorde en voelde.
Daar bovenop kreeg ik het ene na het andere seintje en ik realiseerde me dat ik dit niet kon negeren. Ik kon niet liegen tegen mezelf (en die jongens).
Dus ik besloot mijn hart te volgen. Ik brak hiermee een Nederlands hart en misschien stiekem ook een beetje dat van mijn ouders… (al steunden ze me onvoorwaardelijk in mijn keuze)
Het gevoel van mijn man was volledig wederzijds. Wat een heerlijke reistijd hebben we vervolgens gehad. We besloten – voor mijn studie – naar Nederland te gaan en “the rest is history”…. Zou je denken!
Maar natuurlijk kwamen we er niet zo makkelijk van af. Eén overwinning van je hoofd geeft je nog geen garantie dat je voortaan altijd naar je hart zult luisteren. Dit had nog heel veel oefening nodig!
En waar ging het dan mis? 
Het ging ‘mis’ toen we weer terugkwamen in Nederland. Toen dat hoofd weer de overhand kreeg. En ik de kracht van mijn buik nog niet bewust kon inzetten. Vanuit mijn hart wist dat ik een leven samen met mijn man wilde, maar ik had nog niet de kennis en ervaring om mijn buikgevoel op de goede manier in te zetten. Dus mijn hoofd nam het volledig over. Onder flink protest van mijn lijf en gevoel. Maar dat herkende ik nog niet als zodanig. Ik voelde me vooral zwaar ongelukkig.
Ik wist dat ik de juiste keuze had gemaakt om helemaal voor deze relatie te gaan, maar het voelde hélemaal niet fijn en goed hoe het er in Nederland aan toeging. Hoe we in een regelsysteem gedrukt werden waar we ons helemaal niet in vonden passen, hoe we met mensen om moesten gaan die NIKS van ons begrepen en vooral oordeelden. Hoe we ons weer moesten voegen in verwachtingen van een maatschappij die niet bepaald ‘open-minded’ bleek richting buitenlanders.
Het was een rottijd. En nooit heb ik gewenst dat ik ‘m niet was aangegaan! Want de fundering klopte. Het klopte wat we voelden en deden. En we hebben zóveel geleerd. Veel testen moeten doorstaan. En steeds weer wist ik: het klopt nog steeds.
Ik kon het niet uitleggen aan vriendinnen, en mijn hoofd heeft me vaak aan het twijfelen gebracht, maar steeds weer kwam ik uit bij: ‘het klopt’.
En dit buikgevoel, deze bevestiging vanuit mijn hart, ben ik door de jaren heen gelukkig steeds beter gaan herkennen en onderscheiden van de sabotage van mijn hoofd. Want je hoofd kan er wat van!
Wauw, wat kan je hoofd veel beren zien.
En nu zitten nu weer in het buitenland. Na veel ‘hoofdtijd’ en knetterhard werken wilden we weer eens écht ons hart volgen. Een tijdlang weer die vrijheid ervaren, doen wat goed voelt en je op een nieuwe plek nét zo thuis voelen als op de plek ervoor. ‘Gewoon’ omdat je je hart daarvoor openstelt….
Om deze ervaring en dit gevoel ook aan onze kinderen mee te geven is een hartsverlangen van ons beiden.
En wat doet het goed om ons gezin nu zo overduidelijk als centrum van ons bestaan te hebben gesteld. Om deze fundering knetterstevig te maken!
Het was spannend, en er komt heel veel bij kijken, maar ik ben zó blij dat ik ook hierin weer mijn hart heb durven volgen. Dat ik de discussie met de beren van mijn hoofd ben aangegaan! Ze vriendelijk heb aangekeken en ze stuk voor stuk van de weg heb gezet.
En er zitten hier in de tropen allerhande andere diersoorten op de weg, van hagedissen tot slangen, van schorpioenen tot giftige duizendpoten, maar daar laten we ons niet door weerhouden. Net als met die beren kijken we ze aan. En dealen we er mee. En dat levert zoveel op!
Wat ik hiermee wil zeggen: volg je hart, want dat klopt! 
Als jij heel goed durft te luisteren naar je lijf, je hart, je buik, dan wéét je of je momenteel de juiste keuzes maakt. Of je op jouw goede pad zit. 
En dat goede pad is nooit zonder beren, schorpioenen of slangen, maar als het jóuw pad is, dan kun je daar gewoon om heen, dan wacht je even tot ze gepasseerd zijn of zet je ze vriendelijk aan de kant.
Volg je hart en voél wat de juiste volgende stap is! 
(en geef niet op als het even tegenzit, dat is de test of je het wel écht wilt!)
Liefs, Anne 

Categorieën: Geen categorie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *